جنّه را به ايشان كرامت نمود چنان‌كه روايت نموده محمد بن سليمان ديلمى از پدرش كه گفت : سألت أبا عبد اللّه - عليه السّلام - عن قول اللّه عزّ و جلّ : جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِياءَ وَ جَعَلَكُمْ مُلُوكاً « 1 » فقال : الانبياء رسول اللّه و إبراهيم و إسماعيل و ذرّيّته و الملوك الائمّة - عليه السّلام - قال : فقلت : و أىّ ملك أعطيتم ؟ فقال : ملك الجنّة و ملك الكرّة « 2 » . و مؤيد اين است آنچه در تفسير آن ، ابو بصير و او از ابى عبد اللّه - عليه السّلام - روايت نموده كه فرمود فى قوله : وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولى « 3 » قال : يعنى الكرّة هى الاخرة للنّبىّ - صلّى اللّه عليه و آله - قلت قوله : وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى « 4 » قال : يعطيك من الجنّة فترضى « 5 » . پس هرگاه كار به آن بزرگواران افتاده در اين امت ، پس ايشان از جانب خدا مىدهند به هركه مىخواهند و بازخواست آن مىنمايند از هركه خواهند . بيان آن‌كه نبوّت در ميان بنى اسرائيل در يك خانواده نبوده و آخر در يك خانواده جمع شده بدان كه در ميان بنى اسرائيل ملك نبوّت در سلسله سبطى بود و ملك سلطنت در سبط ديگر بود ؛ چنانچه روايت نموده در تفسير

--> ( 1 ) . مائده : 20 . ( 2 ) . بحار الأنوار : 53 / 46 . ( 3 ) . ضحى : 4 . ( 4 ) . ضحى : 5 . ( 5 ) . بحار الانوار : 53 / 59 .